برخی حرفها را باید با دو گوش شنید

 
1- ‌کتاب می‌گفت: من هدایتم! نورم! بشارت! نمی‌خواهی مرا بخوانی؟ و من گیج و منگ نگاهش می‌کردم: هدایت؟ نور؟
۲- ‌‌کتاب می‌گفت: برای مؤمنین شفاء و رحمت هستم اگر مرا بخوانند! … شفاء؟ رحمت؟
۳- ‌کتاب می‌گفت: راهی که من نشانتان می‌دهم رَد خور ندارد! از همه راهها مطمئن‌تر است و به هدایت نزدیک‌تر! شماها توی این گردنه‌های دنیا، توی این تاریکی‌ها راه را گم می‌کنید، راه‌نما نمی‌خواهید؟
۴- کتاب می‌گفت: من برای یادآوری آمده‌ام، آمده‌ام حقیقتِ ناب را یادتان بیاورم، شماها خیلی فراموش ‌کارید… و من هر چه فکر می‌کردم چیزی یادم نمی‌آمد!
۵- کتاب می‌گفت: من فرقان هستم، می‌توانم حق و ناحق را نشانتان بدهم، دنیای شما پر از شبهه و فتنه است، پر از صحنه‌هایی که تشخیص برایتان سخت می‌شود، شماها زود فریبِ ناحق را می‌خورید!
۶- کتاب می‌گفت: من موعظه هستم، نصیحت‌های من را گوش کنید… و من سرکش بودم و از همان اوّلش هم از نصیحت و موعظه و این طور حرفها بدم می‌آمد!
۷- کتاب می‌گفت: هر قدر دوست داری، هر قدر می‌توانی از من بخوان!… و من لج کرده باشم انگار، همان قدر که می‌توانستم هم نمی‌خواندم!
۸- کتاب می‌گفت: چرا به نوشته‌های من فکر نمی‌کنید؟ مگر رویِ درِ دلهایتان قفل خورده است؟؟… و من قفل درِ دلم را نگاه می‌کردم و وحشت می‌کردم!
کتاب می‌گفت و ما گوش نمی‌کردیم… می‌دانی رفیق! بعضی کتابها مظلوم‌اند انگار، مهجورند، حرفشان حق است، ولی کسی باورشان نمی‌کند.
داشتم فکر می‌کردم بعضی حرفها را باید از یک گوش شنید و از همان گوش بیرون کرد، بعضی حرفها را ولی باید با دو تا گوشِ اضافه شنید، بعضی حرفها را باید با ریکوردرت ضبط کنی و توی راه و تاکسی و مترو و اتوبوس و هواپیما گوش‌ کنی، بعضی حرفها ولی زمان ندارند، جاودانه‌اند، حرفِ حساب‌اند، یک عمر باید گوش کنی و تکرارشان کنی… مثل حرفِ همین کتاب: حرفی برایِ تمام فصول.
 
بسم الله الرّحمن الرّحیم
(۱) قَدْ جَاءکُم مِّنَ اللّهِ نُورٌ وَکِتَابٌ مُّبِینٌ .(مائده،۱۵) هُدًى وَبُشْرَى لِلْمُؤْمِنِینَ . (نمل/۲)
(۲) وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ … (اسراء/ ۸۲)
(۳) إِنَّ هَـذَا الْقُرْآنَ یِهْدِی لِلَّتِی هِیَ أَقْوَمُ … (اسراء/ ۹)
(۴) وَأَنزَلْنَا إِلَیْکَ الذِّکْرَ … (نحل/ ۴۴)
(۵) تَبَارَکَ الَّذِی نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِیَکُونَ لِلْعَالَمِینَ نَذِیرًا . (فرقان/۱)
(۶) هذا بیانٌ للنّاس و هدیً و موعظهً للمتّقین. (آل عمران/ ۱۸۳)
(۷) فَاقْرَؤُوا مَا تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ . (مزّمّل/ ۲۰)
(۸) أَفَلَا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا . (محمّد/ ۲۴)

/ 0 نظر / 11 بازدید